Please reload

Recent Posts

Een dag in het leven van een trainer

May 10, 2017

 

Een van de mooiste dingen in mijn werk als praktijkgericht onderzoeker is het geven van trainingen. Ik doe dit in het kader van interventieonderzoek en zo heb ik de afgelopen jaren heel wat werknemers en werkzoekenden mogen begeleiden in het optimaliseren van hun werk(zoek)proces. Maar wat maakt training geven nou zo leuk en waardevol?

 

1. Geen dag is hetzelfde

Natuurlijk heb je van tevoren bedacht hoe je training eruit gaat zien. Opdrachten liggen klaar en het programma is gevuld. Maar wat trainen zo leuk maakt, is dat iedere groep anders is. Waar de ene groep moeite heeft met onderdeel A, heeft een andere groep dat met onderdeel B. Als trainer kun je hier mee spelen. In de ene groep sta je uitgebreid stil bij A en ga je wat sneller door B heen. In de andere groep draai je het om. Uiteraard is het belangrijk om er voor te zorgen dat de hoofdlijnen van je training behandeld zijn, maar hoe je dit invult verschilt per groep. Door van tevoren de verwachtingen bij de deelnemers te pijlen, kun je als trainer zien waar de ‘knelpunten’ in de groep zitten, welke onderdelen extra aandacht verdienen. Hier kun je je programma op aanpassen. Dit maakt dat dezelfde training iedere keer net iets anders wordt uitgevoerd.

 

Ze zeggen wel eens dat een goede trainer zo min mogelijk doet. En dat is ook zo. Groepsgenoten geven elkaar de beste tips.

2. De kracht van de groep

Groepsgenoten kunnen elkaar ontzettend motiveren tijdens een training. De herkenning is groot en mensen zien dat ze niet de enige zijn die met (vergelijkbare) dingen worstelen. Dit is een erg krachtig proces. Groepsgenoten geven elkaar de beste tips. Ze zeggen wel eens dat een goede trainer zo min mogelijk doet. En dat is ook zo. Hoe meer er vanuit de groep komt, hoe beter de training werkt. Verder is het bijzonder om te zien hoe er in de groep vaak al heel snel een soort van intimiteit ontstaat. Mensen vertrouwen elkaar en durven zich kwetsbaar op te stellen. Meer dan eens vloeien er tranen. Het is zo mooi om te zien hoe de groep op zulke situaties reageert. Tegen de groepsdynamiek kun je als trainer niet op (en dat moet je ook vooral niet willen). Hoe meer je in de groep legt, hoe relaxter je dag verloopt. Ik zie mezelf tijdens een trainingsdag dan ook steeds meer als procesbegeleider. Je geeft stukjes theorie, een paar handvatten om zaken aan te pakken, maar de rest komt vanuit de groep.

 

3. Je kunt mensen een boost geven

Aan het einde van de sessie vraag ik altijd aan de deelnemers wat ze er van vonden. Een spannend moment, want misschien vonden ze het wel helemaal niks – wat ook eerlijk gezegd mag worden! Ik waardeer kritische feedback meer dan, het kan me alleen maar helpen de training verder op te poetsen. Toch is het ook fijn als mensen positief zijn. Als ze aangeven dat ze iets aan de dag gehad hebben. Soms vraag ik me af hoeveel impact ik als trainer kan hebben met een sessie en het is zo leuk om weken of maanden later terug te horen dat dingen geland zijn, dat iemand zijn/haar patronen heeft aangepast en succesvol is geweest. Heerlijk, dat is waar je het voor doet! Die momenten dat mensen vol energie weg gaan, zin hebben om dingen aan te pakken. Dat is tof!

 

Wil je ook als trainer aan de slag? In het begin is het rete spannend. Echt. Maar als je het vaker doet, word je er steeds handiger in. Mijn advies: ga het vooral doen. Word door schade en schande wijs en heb plezier. In juni mag ik zelf weer een aantal (besloten) trainingssessies geven en ik kijk er zó naar uit!

 

<deze blog is reeds verschenen op humans of psychology>

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Search By Tags