Please reload

Recent Posts

Hoe creëer je balans in je sociale agenda?

May 3, 2017

 

 De afgelopen weken was de serie ‘Sophie in de mentale kreukels’ op tv. Vijf afleveringen in het teken van burn-out. Hoe kan het dat de één met gemak jarenlang 60 uur per week werkt en nergens last van heeft, terwijl anderen die objectief gezien veel minder werken, wel onderuit gaan? Rete interessant en Sophie stelde zich ontzettend kwetsbaar op. Ik vond het een fantastisch programma. De hoofdboodschap was ‘een burnout krijg je niet van hard werken, het is een combinatie van factoren – op het werk, maar ook privé’.

 

In 2013 heb ik dit aan den lijve mogen ondervinden. Privé liep het niet lekker en op het werk was de druk véél te hoog. Ik ging over mijn grenzen en kwam een tijdje thuis te zitten. Ik moest leren om beter mijn grenzen aan te geven. Of nee, ik moest mijn grenzen te herkennen. Want ik had geen idee, echt niet. Ik had geleerd dat doorgaan de beste strategie was, dus dat deed ik. Tot ik er achter kwam dat altijd doorgaan niet heel handig is.

 

Inmiddels kan ik mijn grenzen beter aangeven. Met name op mijn werk ben ik er goed in geworden. Ik werk (tenzij absoluut noodzakelijk) niet over. Ik kom op tijd, maar ben ook op tijd weer weg zodat ik voldoende tijd voor mezelf heb. Maar door te kijken naar Sophie, kwam ik er achter dat ik waardeloos ben in het aangeven van mijn grenzen in mijn eigen tijd. Ik heb dus eigenlijk maar de helft van ‘het probleem’ onder controle.

Daar waar ik op mijn werk hoofd- en bijzaken heb, heb ik geen hoofd- en bijvrienden. Ik vind het ontzettend moeilijk kiezen en wil niemand teleurstellen.

Het probleem zit hem in mijn sociale agenda. Dáár kan ik echt geen nee zeggen. Ik hou van sociale dingen. Ik geniet van kopjes thee, wijntjes, weekendjes weg en goede gesprekken met vrienden. Alleen, al die vrienden wonen zo ver uit elkaar. En al mijn vrienden zijn belangrijk. Daar waar ik op mijn werk hoofd- en bijzaken heb, heb ik geen hoofd- en bijvrienden. Ik vind het dus ontzettend moeilijk kiezen en wil niemand teleurstellen. Het gevolg is dat mijn weekenden er met enige regelmaat zo uitzien: zaterdag 9.00 in de auto. 12.00 lunchen bij X, terug in de auto, 15.00 koffie bij X, in de auto, 19.00 eten bij Z, 0.00 thuis. Zondag: uitslapen (me-tijd is belangrijk, ik heb echt wel wat geleerd… ahum) 12.00 in de auto, 14.00 koffie bij X, in de auto, 18.00 eten bij Y. 21.00 thuis. Weekend voorbij. Doodmoe maar wel voldaan van alle gezelligheid. En dan maandag weer een volle week werken.

 

Als ik hier objectief naar kijk, dan weet ik ook wel dat het een belachelijk schema is. Dit houdt geen mens vol, tenzij autorijden je allergrootste passie is. En zelfs dan niet. Ik heb verschillende dingen geprobeerd. Bijvoorbeeld max 1 dag in het weekend afspraken maken. Gevolg: ik moest in april aangeven dat ik 19 augustus wel koffie kon komen drinken (werkt niet). Of combineren (wat ik nog steeds doe, maar dodelijk vermoeiend is).

 

Nu heb ik niet de illusie dat mijn problemen super uniek en bijzonder zijn. Er zijn vast meer mensen die het lastig vinden de balans te zoeken tussen leuke dingen doen en rust nemen. Dus, ik  vraag me af hoe jij dit doet. Hoe hou jij je sociale agenda in balans? Hoe zeg jij nee tegen vrienden? Hoe voorkom jij dat je weekenden eruit zien zoals mijn beschrijving hierboven? Ik hoor het graag, alle tips zijn welkom! 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Search By Tags