• Inge

Zomerstop, komkommertijd en luisteren naar je lijf


De afgelopen weken was ik erg stil online. Geen blogs, geen gedeelde artikelen, niets. Nu is het de laatste tijd sowieso rustiger op social media in verband met de vakantieperiode dus ik kan me prima verschuilen achter termen als ‘zomerstop’ en ‘komkommertijd’. Want laten we wel wezen: als half Nederland lekker in de zon ligt, gebeurt er ook gewoon minder. Toch was dat niet helemaal de reden waarom ik plotseling stil was. Ik merkte namelijk aan mijn lichaam dat ik moe was. En dan bedoel ik niet een beetje moe, als in je moet een nachtje bijslapen, maar echt moe moe. Ik zit in de afrondende fase van mijn proefschrift en het cliché ‘de laatste loodjes wegen het zwaarst’ blijkt echt waar. Natuurlijk vind ik mijn onderzoek nog steeds erg leuk, maar de eenzijdigheid van alleen nog maar moeten schrijven brak me op. Het vele alleen achter je computer zitten, voldoening proberen te halen uit 1500 nieuwe woorden per dag, het lukte allemaal niet zo.

Hoewel het een volkomen normaal proces is om het aan het eind van je promotietraject allemaal iets minder leuk te vinden, kon ik me niet motiveren er ook nog eens wekelijks een blog uit te persen. Daar waar ik eerst plezier haalde uit het schrijven van blogs en het delen van dingen, begon het te voelen als een ‘moetje’. Nog iets dat geschreven moest worden, help! Ik heb er dus even afstand van genomen. Inmiddels heb ik mezelf weer een beetje op de rit en heb ik weer zin om te bloggen. Niet meer elke week, zodat ik kan voorkomen dat het een ‘moetje’ wordt, maar wel regelmatig. Zo eens in de twee, drie weken, als ik inspiratie heb en als ik er zin in heb.

"Eigenlijk deed (en doe) ik heel normale dingen. Waarom ze helpen? Omdat ik mezelf iedere keer afvraag waar ik zin in heb, waar ik behoefte aan heb en waar ik blij van wordt. Niets moet, alles mag."

Waarom ik dit deel? Omdat ik denk dat veel mensen zich herkennen in dingen die eerst leuk waren, maar langzaam een moetje worden. Dat het plezier eraf gaat en je er minder van geniet. Dat je werk misschien wat minder leuk is en je in een saaie, eentonige periode zit. En dat je daar van kunt balen. Dat het je frustreert en het je moedeloos maakt. Ik denk dat het juist in zulke periodes goed is om te luisteren naar je lijf. Hoewel opgeven voor mij geen optie is (mijn proefschrift is bijna klaar, dus nu de handdoek in de ring gooien zou echt stom zijn), vind ik het wel belangrijk om naar mezelf te luisteren. Goed voor mezelf te zorgen en te accepteren dat niet alles lukt. Afstand nemen door dingen even niet te doen. Of minder. Dat wil voor mij niet zeggen dat je opgeeft, maar juist dat je kunt prioriteren.

Wat deed ik dan zoal om het plezier terug te vinden? Ik ging (en ga) regelmatig sporten. Het liefst vroeg in de ochtend, zodat ik de hele dag energie heb. Ik las (en lees) stapels boeken – van romans tot heerlijk voorspelbare detectiveverhalen en vakinhoudelijke boeken, zolang ik er maar enthousiast over was. Ik ging (en ga) veel naar buiten, en ik geniet van leuke dingen doen met leuke mensen. Kortom, eigenlijk deed (en doe) ik heel normale dingen. Waarom ze helpen? Omdat ik mezelf iedere keer afvraag waar ik zin in heb, waar ik behoefte aan heb en waar ik blij van wordt. Niets moet, alles mag. Zolang het maar past bij waar ik op dat moment behoefte aan heb. Op deze manier hoop ik de komende maanden bergen te kunnen verzetten en mijn proefschrift voor de zomer van 2018 af te ronden. Lets get this sh*t done!

Wat doe jij als het allemaal even tegen zit? Hoe zorg jij ervoor dat je kunt doorzetten? En wat helpt je om het vol te houden? Ik ben erg benieuwd en lees je ervaringen graag in de comments!

#werkplezier #stress #volhouden #opladen #PhD

© 2018 Hulshof Career Development